RACE.diary Dam tot Damloop 2015

goedefoto

Mijn Dam tot Damloop van dit jaar was totaal niet wat ik had verwacht. Vorig jaar liep ik al een niet al te beste tijd (1.39) en deze moest en zou beter worden.

De voorbereidingen gingen lekker, alhoewel ik misschien meer getraind was voor een snelle tien kilometer run. Mijn tijden waren de afgelopen wedstrijden erg goed (behalve de tien kilometer in Haarlem. Daar wil ik het sowieso niet meer over hebben).Ik liep PR na PR. Eind augustus ging ik op vakantie en die twee weken zou ik dus geen lange afstanden lopen. Dat maakte niet uit; ik had daarna namelijk nog een paar weken, dacht ik.
De dag dat ik thuis kwam van vakantie werd ik helaas ziek; een heftige verkoudheid. Wat baalde ik! Want daardoor gingen mijn trainingen niet door. Na een week voelde ik me een beetje beter, en toen begon ik dan ook weer met trainen. Dat was zwaar! Het griepje had mijn lichaam aangetast en ik had echt kracht nodig om weer fit te worden.
Ik voelde me steeds beter, maar mijn runs waren gewoon nog niet goed genoeg. Toch ging ik met goede moed naar de Dam tot Damloop toe. Ik kon toch zeker wel op mijn basisconditie rekenen? Ik had een jaar lang getraind, vol met mooie PR’s. Sneller dan vorig jaar moest me lukken!

Ik begon samen met mijn vriend en zijn vader. We besloten om de Ij-tunnel samen te doen. Zo konden we elkaar eraan herinneren er niet te snel in te gaan. Die tunnel had me vorig jaar namelijk echt gekilled. Tot mijn verbazing stond mijn lieve vriendinnetje en haar vriend met twee hele grote spandoeken vlak voor de tunnel. Ik kreeg daar zo’n boost van en was ook echt wel geëmotioneerd. Zo lief en fijn. Mijn vriend Patrick zei het ook tegen mij: dit zal je wel een oppepper geven. En ja, dat deed het!
We gingen lekker met zijn drieën de tunnel in. De vader van mijn vriend had er zin in. Het was zijn eerste keer en hij ging snel naar beneden. Mijn vriend en ik er natuurlijk achteraan. Bij drie kilometer, net uit de tunnel ging mijn vriend er in zijn eentje vandoor en bleef ik achter met zijn vader. We hadden een lekker tempo. Het bleef alleen vals plat en ik kreeg het bij vijf kilometer toch echt wel zwaar. Ik besloot om een stapje terug te doen want ik wilde hem wel uitlopen.

4fotos

Wat was ik in gevecht met mezelf. Ik wilde zo graag stoppen. Ik wist dat er bij acht kilometer een bananentent was en besloot dan ook rustig wat te gaan eten. Zodat ik dan ook even mijn rust kon pakken. Die sinaasappel was zo lekker! Maar het rusten heeft mij genekt. Ik kon niet meer; ik wilde niet meer verder en elke kilometer erna werd een gevecht. Ik kreeg pijn in mijn voet. Het voelde als één grote blaar. Ook kreeg ik steken in mijn rechterzij. Ik kromp ineen van de pijn.
Ik had nog vijf kilometer te gaan. Als ik het tempo van de afgelopen kilometers zou volhouden, zou ik 1:36 als eindtijd kunnen halen. Maar ergens wist ik al wel dat dit niet ging lukken.
Oke. Doel bijstellen. Met 1:40 moet ik wel binnen zijn. Helaas. Drie kilometer voor de finish kwam de pijn weer opzetten. Ik deed alles wat ik ooit had gelezen wat zou kunnen helpen tegen pijn in de zij. Ik kneep in mijn duimen; ik ademde uit bij het landen van mijn andere voet; ik liet mijn armen zakken; niets hielp! Naast mij hoorde ik iemand zeggen: de laatste drie kilometer doe je op karakter. Wat werd ik kwaad van binnen! Ik heb toch wel een beetje karakter. Kom op! En ik kreeg mezelf weer een kilometer verder. Ik wist dat het laatste stuk heel druk is qua toeschouwers. Helemaal op de Dam in Zaandam. Ik besloot daarvoor nog een klein stukje te lopen zodat ik door de mensenmassa heen kon rennen. Wat een ramp. Ik ging kreunend de laatste kilometer in. Ik zag de finish terwijl ik schreeuwde van de pijn! Nog even. Een paar seconden. Kom op Cynthia!!! Ik zag mijn tijd. Ik moest wel binnen die 1:45 finishen. Alle energie haalde ik uit mijn lichaam. Daar was mijn eindtijd: 1:44.

Mijn laatste doel, finishen binnen 1:45, heb ik gehaald. Dat dat ooit mijn doel zou worden, had ik nooit verwacht.
Ik ben totaal niet tevreden en ja, ik heb hem uitgelopen en ja, daar ben ik heel trots op. Maar waar waren al die trainingen voor? Waar heb ik de laatste dagen rust voor genomen?
Ik baal… Ik weet dat er volgend jaar weer een kans is, maar daar had ik me vorig jaar al mee getroost.
Ik heb nu geen keuze meer: 2016, kom maar op, dan ga ik het echt flikken!

Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on Google+Share on LinkedInPin on PinterestEmail this to someone


2 reacties op “RACE.diary Dam tot Damloop ’15

  1. Hoi Cynthia, ik heb je zien lopen vlak voor de IJtunnel! Jammer dat het tegen viel. Het viel mij ook erg zwaar (eerste keer Damloop). Hoop wel dat je er ook van hebt kunnen genieten, vooral het begin dan. En dat je het uitgelopen hebt iets waar je überhaupt al trots op mag zijn. De laatste kilometers loop je inderdaad niet op conditie maar gewoon door de pijn heen bijtend, dat herken ik wel! Loop je dit jaar nog de 21k? Succes dan in elk geval!

    • Hi Roalla, wat leuk dat je mij hebt gezien!! Toen zat ik er nog niet doorheen, maar was ik wel zeker aan het genieten.
      Heb je wel een mooie tijd gelopen? Of ben je gewoon heel blij dat je hem uitgelopen hebt?
      Ik ga de halve marathon van Amsterdam doen, half oktober en jij? Liefs, Cynthia

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>